ADHD – nadpobudliwość psychoruchowa

Na temat ADHD mówi się ostatnio coraz więcej, niestety w znacznej mierze powielając mity i poglądy nie oparte na naukowych przesłankach. Twierdzi się zatem, że ADHD to jakoby wymysł nowych czasów, że wynik niemocy wychowawczej, że wytłumaczenie dla uczniowskiego lenistwa. Smutną rzeczą jest, że poglądy takie wygłaszają liczni nauczyciele, czyli osoby, które jako jedne z pierwszych powinny mieć rzetelną wiedzę, potrzebną im do właściwego wykonywania swojego zawodu.

Tymczasem ADHD, po polsku zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji, to znana już od wielu lat jednostka chorobowa, dokładnie opisana w literaturze medycznej. Jej diagnoza nie jest wynikiem „widzimisię” rodzica, ale musi być postawiona przez jednego lub nawet kilku specjalistów (psycholog, neurolog, psychiatra) wg ściśle określonych kryteriów. Zalicza się do nich występowanie objawów z trojakiego rodzaju grup: trudności z koncentracją uwagi, nadaktywności, nadmiernej impulsywności. O ADHD można mówić tylko wtedy, jeśli te objawy były obserwowane przed ukończeniem siedmiu lat.

ADHD to choroba, która jest chorobą genetyczną. W jej wyniku obserwujemy zaburzone funkcjonowanie tych części mózgu, które powinny kontrolować hamowanie w reakcji na zewnętrzne bodźce. Przy prawidłowo działającym systemie pobudzania pociąga to za sobą konsekwencje w postaci wymienionych wcześniej objawów.

Nadpobudliwość psychoruchowa sprawia więc, że cierpiący na nią ludzie mają znacznie utrudnioną karierę szkolną – ponieważ akurat podczas nauki ważna jest zarówno koncentracja, jak i umiejętność odpowiedniego rozłożenia w czasie działań i prozaicznego np. nie wstawania z ławki w czasie lekcji. Dzieci nadpobudliwe, chociaż wiedzą, że w czasie lekcji nie chodzi się po klasie, nie są w stanie kontrolować własnych impulsywnych reakcji i np. wstają, bo coś je nagle poruszyło. Nie wynika to z ich złej woli – ale ze specyfiki choroby. To tylko jeden z przykładów, które obrazują trudności, stojące przed osobami z ADHD.

Dlatego też niemała jest rola i obowiązek nauczyciela, wychowawcy, lekarza, pedagoga i psychologa szkolnego, aby takie dziecko odpowiednio prowadzić i edukować. Błędy popełnione na tym etapie, niewłaściwa terapia, brak diagnozy w późniejszym życiu rodzą już bardzo poważne konsekwencje. To trudności ze znalezieniem pracy, wzorst ryzyka uzależnień, częstsze zaburzenia psychiczne, samobójstwa.

Przekazywanie wiedzy na temat ADHD to jeden ze strategicznych celów Polskiego Towarzystwa ADHD. Między innymi poprzez swój internetowy portal stara się ono edukować i wyjaśniać istotę tej choroby. Udziela wsparcia osobom nadpobudliwym oraz ich rodzinom. Skupia wielu ludzi, w tym specjalistów, którzy mogą zmienić na lepsz los i codzienne zmagania osób z ADHD.

Portal Towarzystwa, w odróżnieniu od znacznej liczby publikacji w Internecie, które traktują o ADHD, oferuje szeroką wiedzę na ten temat, opracowaną w przystępny i kompleksowy sposób. Jest on często stawiany za wzór i źródło wiadomości dla innych artykułów, publikacji, doniesień.

2 Komentarze do “ADHD – nadpobudliwość psychoruchowa”

  1. Artykuły » Blog Archive » ADHD – nadpobudliwość psychoruchowa:

    […] badań epidemiologicznych wskazują, że rozpowszechnienie ADHD może wynosić około 5% i być zbliżone w różnych populacjach dziecięco-młodzieżowych na […]

  2. Pozycjonowanie Wito Team » Blog Archive » ADHD – nadpobudliwość psychoruchowa:

    […] przed siódmym rokiem życia. Wyniki badań epidemiologicznych wskazują, że rozpowszechnienie ADHD może wynosić około 5% i być zbliżone w różnych populacjach dziecięco-młodzieżowych na […]

Komentarz: