Sztuka Egiptu już w starożytności wywierała duży wpływ na inne narody. Ornamenty znajdują się również na meblach rzymskich. Zapomniane formy egipskie stały się ponownie przedmiotem powszechnej uwagi, kiedy Napole­on wyruszył w 1798 r. na swą wyprawę egipską. W całej Europie powstała wówczas moda na stosowanie charakterystycznych motywów egipskich. W rozwiniętym po 1800 r. stylu empire, zwłaszcza w meblach francuskich tego okresu, nie sposób nie dostrzec wpływu form egipskich. W czasach kultury egipskiej między Tygrysem i Eufratem istniały także inne orientalne despotyczne państwa niewolnicze. Na obszarze Mezopotamii wła­dali kolejno w ciągu trzech tysięcy lat historii Sumerowie, Babilończycy, Asyryjczycy i Persowie. Określeniem „styl asyryjski” obejmuje się ogólnie sztukę asyryjską i babilońską, chociaż pramieszkańcami tego obszaru (od 2250 r. p.n.e.) byli właściwie Babilończycy. Asyryjczycy podbili kraj około 1500 r. p.n.e. i narzucili jarzmo Babilończykom, których kulturę przejęli. Ten sam los spotkał Asyryjczyków ze strony Persów w 539 r. p.n.e. Obydwie rzeki, Eufrat i Tygrys, podobnie jak Nil, aczkolwiek w znacznie większym stopniu, użyźniały przyległy teren, czyniąc zeń obszar rolniczy. Nadzwyczaj korzystne warunki produkcji stworzyły podstawę wysoko rozwiniętej cywili­zacji Międzyrzecza. Potężne państwo rozrosło się poza granice dorzecza obu rzek aż po Azję Mniejszą, Syrię i przejściowo granice Egiptu. Bogactwo tego kraju kusiło niejeden sąsiadujący z nim lud do napaści i dlatego na tym obszarze jeden podbój następował po drugim. W przeciwieństwie do stałego konserwatywnego ustroju Egiptu, następowały tu po sobie kolejne wojowni­cze tyranie. Jednakże mimo swej niespokojnej historii wytworzyły one wyso­ką kulturę: stworzyły system liczb, kalendarz i system monetarny, osiągnęły wysoki poziom w astronomii i innych naukach, wytworzyły literaturę i wyka­zały się wysokim kunsztem urbanistycznym. Babilon i Niniwa, dwa najważ­niejsze wielkie miasta, tworzyły ośrodki kultury babilońsko-asyryjskiej. W Babilonie były już nawet miejskie ulice, kanały ściekowe, w pałacach ła­zienki i toalety, a także tarasowate wiszące ogrody. Architektura ma charakter obronny, każdy motyw wskazuje na ten cel: potężne mury, portale, brązowe bramy, łóżka, wszędzie w sztywnym symetrycznym układzie. Piętrowe domy budowano z glinianych i wypalanych cegieł. Kamienia uży­wano tylko do celów zdobniczych. Pałace przedstawicieli klasy panującej stały na terenie podwyższonym w zwartych blokach i były otoczone murami obron­nymi, wałami i fosami. W strukturze miasta odzwierciedlał się obraz społe­czeństwa klasowego. O budownictwie mieszkaniowym i wyposażeniu mieszkań można wnioskować tylko na podstawie odkopanych resztek pałaców szczególnie tam gdzie były meble kuchenne. Babilońsko-asyryjski ideał piękna był poważny — ceniono solidne, masy­wne kształty oraz wielkie rozmiary, także wizerunki ludzi są krępe i masyw­ne, potężna muskulatura pozostaje w ostrej sprzeczności ze szczupłymi i de­likatnie przedstawionymi Egipcjanami.